Yazar: İbrahim TOPAL

                                  ESKİ DOST…    

Onunla, ilk tanışıklığım, beş yaşında Topyemiş’te olmuştu,
Küçük bir hortum, deniz suyunu, çevirerek kaldırmıştı,
                                                                              Göğe…
Hayret ve korkuyla, bakakalmıştım, arkasından…
İlkbaharda, ekinlerin yatışından, tanıdım onu,
Sonra harmanda karşılaştım…
Daha doğrusu karşılaşamadık o gün…
Ona ihtiyacımız vardı, ekini, samandan ayırmak için,
Gelmedi, koca yaz günü…
Kış geceleri, penceremin camında rastladım ona,
Yağmurla karışık, bazen dolu ile…
Soğuk kış günlerinde, elektrik tellerinde,
Sanki keman akordu yaparken…
Deniz kenarında, dalga uğultusunda…
Bir gün, küçük bir balıkçı teknesinde,
Lodos soluğanlarında, ağırladı beni.
Ama ne ağırlamak, içim dışıma çıkmıştı.
Bazen kudurgan poyrazda, deniz fenerini
Yalarken rastladım ona…
Güvercinlik’te deniz suyunu,
Hışımla, poroz kayalara savurmasını izledim…
Hele bir zemheri günü, beni dehşete düşürmüştü,
Çamlıkyol’da, yarım asırlık iki çam ağacını
Tam ortasından kırarak…
Yelkenliyi, denizin ortasında dans ettirişini
                                                        Hatırladım.
Sanki Mozart’ın senfonileriyle…
Sonra, çocukluğumun, yorgun deniz dönüşlerinde,
Tuzlu, yanık tenime, serinlik üflemesi, geldi aklıma.
Yürürken çıkardığım, ıslak, arkası tuzlanmış pantolonumun,
Paçalarını şişirip, sağa sola sallaması da…
Yavuklumun saçlarında gördüm onu…
Yediğim hurma zeytinde, onun tadı vardı…
Liman Ovası, domatesinin aromasında,
Kekik balında, anasonda, sakızda da…
Geçen akşam, kapı hızla gümbürdedi, perdeler uçuştu…
Zeytin dalları uğultuyla selamladı, onu.
Karanlıktı gece, ama korkutmadı sesi…
Ruhumun, derinliklerine inen, dinginleştiren,
Huzur veren, dinlendiren dostum gelmişti…
Bazen Lodos, Poyraz, Gerence olan dostum,
Rüzgâr gelmişti, yaşam veren, gücüyle…

İbrahim TOPAL – Alaçatı

14/Temmuz/2008